Wiedźma duszona w winie

  "...Poczuła się podle. Bardzo podle, jak wiedźma duszona w winie. Swojej winie..."




Bożenka jest cenioną pracownicą banku. Jak to zwykle u pracoholiczek nastawionych na karierę w jej życiu prywatnym zionie pustką. Nad czym ubolewają jej rodzice.
Na szczęście los szykuje dla niej zmiany, zmiany niecodzienne i trudne do zaakceptowania.  Jej mało znany wuj, zapisuje jej bowiem w spadku posiadłość w miejscowości, o jakże ciekawej nazwie Stacja Pruska. Bożenka nie wie skąd u wuja pomysł na to, by właśnie jej cokolwiek zostawiać w spadku, ale wyrusza w podróż do miasteczka. Już sama droga do celu niesie masę przygód. Na miejscu zaś okazuje się, że posiadłość to nie domek z ogródkiem, ani nawet nie stara nadająca się do remontu rudera tylko dworzec kolejowy.
W dodatku najwyraźniej zamieszkany już przez drugiego spadkobiercę, niejakiego Rocha.
Poznanie mężczyzny jest równie dziwaczne jak cała ta sprawa ze spadkiem.
Z resztą oprócz Rocha Bożenka spotyka niezbyt przyjaźnie nastawioną Cygankę Cezarię, krowę świnię  i mnóstwo innych ciekawych osobliwości. Ruch w okolicy jest jak nomen omen na dworcu.
Cała powieść obfituje w wiele zdarzeń, niekiedy śmiesznych, niekiedy trochę mniej. A w dodatku jest tu i afera kryminalna. Nudzić się przy tej lekturze nie sposób.


Po książkę sięgnęłam nie bez powodu. Ostatnio miałam sporo stresu i nic tak nie działa na pokonanie go, no może bardziej na jego uśpienie niż lekka i zabawna opowieść. A już spoglądając na okładkę książki wiedziałam, że stres pójdzie  w niepamięć.


Szczerze polecam.