Wszystkie pory uczuć. Jesień

Jesień to moja ulubiona pora roku. Nie tylko moja - bohaterka powieści Hania, również ją lubi. Mimo że ma prawie czterdzieści lat, zbiera kasztany pasjami, niczym mała dziewczynka.
Hania wychowywała się w domu dziecka. Teraz jest mężatką i matką nastoletniej córki. Wydawać by się mogło, że ma życie jak w bajce. Mąż Andrzej zarabia dużo, więc wystarcza im na wszystko i Hania nie musi pracować. Prowadzi dom i wiedzie wygodne życie. Pozornie jest szczęśliwa. Nie ma jednak szczęścia bez cienia. Niby nie może na nic narzekać, ale ciężko się żyje w trójkącie. I bynajmniej nie chodzi o to, że Andrzej jest jej niewierny.
Hania jest jedyną kobietą w jego życiu, ale nieustannie towarzyszy jej obecność byłej żony męża, Katarzyny. Kobieta ta od dawna już nie żyje, niemniej jej osoba towarzyszy im na każdym kroku. Andrzej wciąż porównuję Hankę do Kasi. W tym porównaniu oczywiście wypada gorzej.
Tamta wszystko robiła lepiej, dokładniej, szybciej.
Lata od jej wypadku upływają, a żal mężczyzny za nią nie zmniejsza się ani trochę.
Hania jest u kresu wytrzymałości.
Gdy już czara frustracji praktycznie się przelewa, sytuacja zmienia się diametralnie. A wszystko zaczyna się od sąsiadki Renaty, zawodowej tarocistki.
Zmiany, które się pojawiają dotyczą przede wszystkim samej Hani. Jej postrzegania siebie i otoczenia. Nastawienia do ludzi i życia.
Autorka świetnie pokazała ewaluację i wewnętrzną przemianę swojej bohaterki.
Książka pozornie błaha skłania nas do refleksji i autooceny.
Czyta się ją szybko, zbyt szybko. Z ogromną niecierpliwością czekam na  kolejną porę roku tj. uczuć.
Przed nami zima kalendarzowa, aż miło będzie ogrzać się przy kolejnym tomie powieści Magdaleny Majcher.
Polecam gorąco.