Pragnę więcej

    Marta Krajewska zabiera nas w czasy średniowiecza, do uroczej wioski Wilczej Doliny. Mieszkańcy tej miejscowości doskonale się znają nawzajem. Przeżywają radości i smutki.  Kłócą się ze sobą i godzą. Najważniejszy we wsi jest opiekun, Bratmił. Potrafi leczyć, odpędzać bestie i złe duchy. Do niego można się zwrócić z problemami i troskami. Wieś ma też swoją wiedźmę, która potrafi pomóc w niejednej opresji.

Odwiedzając Wilczą Dolinę spotykamy Jarunę, siostrę Bratmiła. Śledzimy jej losy od momentu dzieciństwa, poprzez okres dojrzewania aż do dorosłości. Dziewczyna jako nastolatka podkochuje się  w młodym młynarczyku, Dolanie, jednak on swoimi uczuciami obdarza jej przyjaciółkę Miruchnę.  Jaruna usuwa się w cień, zapomina o swoimi zauroczeniu. Po pewnym czasie zakochuje się w Mojmile, synu  myśliwego.  Ich miłość zostaje brutalnie zniszczona przez swaty rodziców. Wybrano dla niej męża i wbrew wszystkiemu skazano na cierpienie aż cztery osoby, bowiem jej małżonkiem ma zostać nie kto inny a Dolan. Obydwoje są niechętni temu małżeństwu, ale nie mogą sprzeciwić się rodzicom. Próbują więc dogadać się, co jest ciężkie z powodu krwawiących z nieszczęśliwej miłości serc. Jednak po pewnym czasie  coś się zmienia, ale czy to wystarczy, aby czuć się spełnionym i szczęśliwym?

"...Nie mogła się pogodzić z myślą, że jej życie ma już zawsze tak wyglądać...Pragnęła czegoś więcej niż to..."

We wsi mieszka też piękna dziewczyna Sułka, zakochana i następnie odrzucona przez Narada, przyjaciela jej brata staje się miejscową cichodajką. Pragnie ugasić swoje pragnienia i rozdarte serce w ramionach wielu mężczyzn. Gdy Narad kiwnie palcem, to ona niczym ćma leci do niego  czym prędzej. A on żonaty z inną mami ją obietnicami bez pokrycia. Gdy dziewczyna w końcu to zrozumie jej  życie traci sens. Zdaje sobie sprawę, że postawiła wszystko na złą kartę. I przegrała. A może jednak coś dobrego jeszcze ją w życiu spotka?

Cudownie było się zatopić w świecie dawnych Słowian, poznać ich zwyczaje, wierzenia. Dojść do wniosku, że przed wiekami życie nie tak bardzo różniło się od naszego współczesnego. Ludzie żyli zgodnie z naturą, gdzie my jesteśmy zalani wszechobecną technologią. Natomiast tak samo kochali, zdradzali, przeżywali swoje radości i doświadczali bólu jak i my.  Są rzeczy na świecie, których nie zmieni postęp cywilizacyjny. Zawsze była miłość i przyjaźń, zawsze były troski i zmartwienia. A ludzie mądrzy i głupi, zazdrośni i życzliwi.Nie ważne czy było to 100 czy więcej lat temu. 

Polecam z czystym sumieniem:)