Kłopoty mnie kochają

 "...Kłopoty mnie kochają i same pchają mi się pod nogi. Ani ich nie szukam, ani nie prowokuję losu..."


Zojka jest młodą kobietą, marząca o byciu znaną dziennikarką. W tym celu wyjeżdża do Krakowa, gdzie ma nadzieję na świetną pracę. Niestety jej przypadłością jest to, że zawsze wpada w tarapaty.
Nim na dobre zagościła w mieście Kraka, dostaje niepokojącą informację od matki na temat jej ukochanej babci. Podobno starsza pani zamierza kogoś bić. W tej sprawie może pomóc tylko Zojka, ponieważ tylko ona ma jakikolwiek wpływ na babcię.
Wracając w rodzinne strony dziewczyna nie jest za szczęśliwa. Kocha jednak babcię i wie, że u niej będzie jej dobrze.
Na miejscu starsza pani wysyła Zojkę z pewną misją do Wadowic. W drodze powrotnej, w pociągu spotyka dawnego znajomego oraz bufonowatego dziennikarza.W trakcie rozmowy dzieje się rzecz dziwna. W torebce kobiety tkwi dziwne, wręcz makabryczne znalezisko, nie znanego pochodzenia. W ten sposób Zojka zostaje wplątana w aferę kryminalną.


"... - to coś... wypadło z mojej torebki.
- To coś, czyli część ludzkiego ciała. Jakim sposobem weszła pani w posiadanie tego członka?
- Jakiego członka, przepraszam? - przeraziła się Zojka - Nie mam nic wspólnego z członkami. Z mojej torebki wypadła tylko dłoń...."


Dziewczyna jest jednocześnie ofiarą i główną podejrzaną. Nieporadny aspirant próbuje znaleźć resztę ciała i wytropić przestępcę. Nie jest to łatwe zadanie. Tymczasem Zojka pakuje się  w kolejne kłopoty związane z nieznośnym, ale bardzo przystojnym dziennikarzem. Sytuacji nie ułatwia babci Zofia, która lubi namieszać i zawsze ma niezwykłe pomysły. Nudzić się nie sposób.


Sięgając po ten tytuł liczyłam na odprężenie i niezobowiązującą lekturę. Otrzymałam znacznie więcej, ponieważ autorka przez całą powieść bawiła mnie cudownym humorem.  Nie spodziewałam się, że aż tak dobrze spędzą z tą powieścią czas. I cieszę się, że "Kłopoty..." to pierwszy tom cyklu. Następny, jak się spodziewam będzie równie wspaniały.
Polecam.