
Tym razem poznajemy Małgosię kilkanaście lat starszą, dorosłą już pannę. Jest ona studentką weterynarii.
Wyczekiwana przez przybranych rodziców przyjeżdża do nich na wakacje.
Niemniej plany wspólnego i jakże przyjemnego spędzenia czasu biorą mówiąc kolokwialnie w łeb. Małgosia początkowo wesoła i beztroska zaczyna dziwnie się zachowywać. Krzyczy, nie śpi po nocach, znika gdzieś, nie mówiąc gdzie się wybiera i kiedy wróci. Na wyciągniętą do pomocy dłon Michała i Ady nawet nie spojrzy.
Mężczyzna postanawia sam odkryć, co dręczy dziewczynę. Rozmawia z Damianem, przyjacielem Gosi, próbuje wydedukować, o co może w tym wszystkim chodzić i w jakie kłopoty wpakowała sie jego "mała dziewczynka".
Młoda kobieta nie chce z nikim rozmawiać. Jej bliscy martwią się, że wrócił koszmar z przeszłości gdy Małgosia długi czas nie odzywała się do nikogo. i rzeczywiście całą sprawa wiąże się ściśle z przeszłością. Lecz, co ma wspólnego las, staw i młody, nie znany bliżej nikomu człowiek spędzający wakacje na wsi?
Odkrycie prawdy jest bolesne,ale przynosi wielką ulgę i oczyszczenie.
Czy Gosia upora się z traumą z dzieciństwa? Czy w końcu zrzuci z siebie ciężkie brzemię?
Książkę czyta się szybko i przyjemnie. Odkrywanie prawdy wraz z bohaterami wciąga. Autorka wie jak budować napięcie i potrafi zainteresować czytelnika w taki sposób, by nie chciał odłożyć powieści póki nie ujrzy ostatniej strony.
Przyznam szczerze, że poprzedniczka "Córki..." bardziej przypadła mi do gustu. Zapewne z tej przyczyny, że budziła wiele emocji i wzruszeń. Wyciskała łzy i uciskała na na czułą strunę uczuć. W tej powieści było mniej wzruszających scen, ale za to pojawił sie wątek kryminalny, co dodało niewątpliwego smaczku tej historii.
Oczywiście polecam.
Komentarze
Prześlij komentarz