Zjeżona

Jesień w pełni, a chandra tuż, tuż czai się za rogiem. Żeby jej uniknąć chwytam się radosnych książek. Mój wybór tym razem padł na "Zjeżoną". I faktycznie, powieść okazuje się dość zabawna.
Główna bohaterka, Henia jest zwyczajna aż do bólu, płynie, a właściwie dryfuje wraz z prądem przez życie bezwolnie i bez polotu. Do trzydziestego piątego roku życia mieszka z rodzicami. Są to ludzie pobożni, z zasadami i zarazem dość toksyczni. Najważniejsze jest dla nich to, co ludzie powiedzą.
Henia ma też chłopaka. Chłopak ten nie stara się, nie zabiega, można rzec że olewa Henię i jej problemy. Jednak kobieta nie potrafi się z nim rozstać. Pracę ma również nudną i jak już się domyślacie również nic nie robi, by to zmienić. Taka ona jest, ta nasza Henia.
Za to babcia Heni to istna torpeda. Za nic ma konwenanse, co chwilę zmienia mężczyznę swojego życia, zapisuje się do grupy aktorskiej dla seniorów i farbuje włosy na zielono.
Zażywna staruszka jest oczywiście jednym ze źródeł humoru w książce, ale nie jedynym; drugim źródełkiem jest styl pisania autorki. A oto próbka;


"....Bardzo lubiliśmy wycieczki za miasto. Najbardziej jednak lubiłam wakacje, bo wtedy zdarzało nam się wyjeżdżać gdzieś razem. Wersja oficjalna dla moich katolickich rodziców: jeździliśmy z paczką przyjaciół, a jedyna paczka, która z nami jeździła, to była paczka prezerwatyw..."


Przez całą książkę czekałam, aż Henia otrząśnie się. Niech w końcu wyjdzie ze swojego bezpiecznego, aczkolwiek nudnego kokonu i zacznie żyć. Czy się doczekałam?  Nastąpiło przebudzenie śpiącej królewny?
Tego Wam nie zdradzę. Zgadujcie, albo jeszcze lepiej chwyćcie "Zjeżoną" w ręce i sami przeczytajcie.