Stojąc pod tęczą

"... przeciwności to szanse, które odwracają się do nas plecami..."

"Stojąc pod tęczą" to debiut literacki Doroty Schrammek. Jak na debiut to powieść jest niezwykle udana, w dodatku jest chwytająca za serce. W trakcie czytania uroniłam niejedną łzę.
Jagoda, Magdalena, Aneta i Patrycja to cztery przyjaciółki, pracujące  w tym samym biurze nieruchomości.
Każda z nich jest inna, każda boryka się z innymi problemami, ma inne marzenia i oczekiwania.
Jagoda, młoda mężatka, czuje, że nie osiągnęła wszystkiego, nie czuje się spełniona. Najbardziej zawiedziona jest mężem, malarzem, po którym spodziewała się oszałamiającej kariery,dążenia do sławy. Tymczasem on pragnie spokoju, jest mu dobrze tak jak jest, woli malować dla przyjemności  niż dla pieniędzy.
Rozczarowana Jagoda szuka więc szczęścia u boku żonatego Francuza.
  Magdalena jest rozpieszczona córeczką tatusia, ma wszystko  zanim zdąży o tym pomyśleć. Odkrywa jednak szybko, że spełniane przez ojca zachcianki, to nie wszystko. Przecież w życiu chodzi o coś więcej.
Aneta jest zmęczoną swymi obowiązkami matką trzech synów. Mąż rozpieszczony przez matkę jedynak nie pomaga żonie w niczym. On zarabia na utrzymanie, a do kobiety należy cała reszta.
Patrycja natomiast , wychowana przez ojca tyrana, zbudowała sobie swój niezależny świat, do którego nie dopuszcza nikogo. Nie szuka mężczyzny, przyjaciół. Całe jej życie to pies Apollo i w niewielkiej mierze koleżanki z biura.

 Wszystko jednak zmienia się w obliczu śmierci. Jedna z kobiet okazuje się nieuleczalnie chora.

"...chyba zbyt wiele pragnęła, skoro w jednej chwili los zabrał jej wszystko..."

Każda przyjaciółka uświadamia sobie. że życie ma się tylko jedno i warto w nim dążyć do spełnienia swoich marzeń, nie zapominać o sobie i swoich bliskich, należy wybaczać sobie wzajemnie, przewartościować swoje priorytety.
"Stojąc pod tęczą" to powieść wzruszająca i bardzo emocjonalna. Czyta się ją błyskawicznie, właściwie jest to książka na jeden wieczór.
Nie jest pozbawiona minusów, ale tak naprawdy to są minusy typu; trzylatka mówiąca dorosłym językiem.
Myślę, że na takie wady możemy przymknąć oko. Tymbardziej, że całość porusza w nas czułe struny, zmusza do przemyśleń. Nie jest to powieść nic nieznacząca i nic nie wnosząca w nasze życie. Jest na szczęście całkowicie odwrotnie.
 Chętnie zapoznam się z innymi powieściami autorki, jeżeli takowe powstaną.